Do Śë Sajd

Dawno już na moim blogu nie było folkowych brzmień. Muszę przyznać, że jakiś czas temu trochę porzuciłam ten, jakże interesujący, obszar w muzyce na rzecz jazzowych, aktualnych wydawnictw rodzimych artystów. Jednak gdy na rynku pojawiają się albumy takie jak ten, czas na poprawę! Do Śë Sajd – brzmi intrygująco, prawda? To tytuł debiutu fonograficznego wokalistki jazzowej Alicji Serowik, która będzie tematem dzisiejszego wpisu.

Polska muzyka ludowa, będąca przejawem kultury duchowej wiejskich społeczności, jest jednym z najpiękniejszych świadectw bogactwa grup etnograficznych zamieszkujących historycznie nasz kraj. Tę różnorodność widać m.in. w repertuarze pieśni, wykorzystywanym instrumentarium czy odrębnych regionalnie tańcach. Nie bez powodu w naszej kulturze swoje stałe miejsce znalazło powiedzenie: „co wieś, to inna pieśń”. Charakter użytkowy muzyki tradycyjnej i jej ścisły związek z życiem codziennym to jej cechy szczególne – dlatego też pieśni tradycyjne są wspaniałym źródłem wiedzy o obyczajach poszczególnych grup etnograficznych.

Omawiane dziś wydawnictwo zagadnienie twórczości ludowej literalnie porusza, skupiając się na wytworach jednej z najciekawszych grup etnograficznych Polski – Kurpiach – i pieśniach kurpiowskich. Wybór to nieprzypadkowy, folklor kurpiowski inspiruje artystkę od lat, co bezpośrednio związane jest z jej pochodzeniem.

W Kadzilańskim Boru – nagranie pochodzi z EP-ki Do Śë  wydanej w 2016 roku (bez udziału kwartetu Bonsai)

Do Śë Sajd składa się z 11 utworów – 10 z nich zostało zaczerpniętych z legendarnej publikacji Władysława Sierkowskiego „Puszcza kurpiowska w pieśni”. Opowiadają one o życiu zwykłych ludzi, ich zwyczajach i tradycjach – w zapoznaniu się z ich treścią z pomocą przychodzi solidnie przygotowany booklet z transkrypcją wybranych do tego zbioru kompozycji. Pieśni te charakteryzuje wymowna melancholia, liryzm, co niejednokrotnie sprzyja kontemplacji – zaprezentowane tu w jazzowych interpretacjach nie zostały jednak pozbawione autentycznych, wiarygodnych cech. Część z nich to nieco bardziej rozpowszechnione i wielokrotnie podejmowane już przez muzyków i kompozytorów tematy (Uwoż Mamo, Leć Głosie po Rosie, Zaświeć Niesiądzu). Jedenasty utwór (Ćerépétka) to kompozycja napisana Michała Marka Ciesielskiego, pianistę, kompozytora, aranżera. Na tej płycie Michał występuje w roli szczególnej – większość materiału znajdującego się na krążku zaaranżował właśnie on – co słusznie zasługuje tu na szczególne uznanie!

Do pracy przy tym projekcie wokalistka zebrała całkiem liczną grupę muzyków, w większości kolegów z uczelni. W nagraniach wziął udział wspomniany Michał Ciesielski (fortepian), Arek Czernysz (akordeon), Krzysztof Słomkowski (kontrabas), Adam Gorlicki (perkusja) oraz 4-osobowy kwartet smyczkowy Bonsai.

Alicja Serowik, bohaterka dzisiejszej recenzji, jest absolwentką Akademii Muzycznej w Gdańsku i Szkoły Estradowej w Białymstoku. Na swoim koncie ma liczne współprace z uznanymi muzykami jazzowymi, a także nagrody na wielu konkursach i przeglądach wokalnych. Do Śë Sajd to dla solistki przedsięwzięcie szczególne, bo łączy dwa światy bliskie jej samej. Z jednej strony więc to spuścizna Kurpii, będąca dla niej swoistym powrotem do korzeni, z drugiej – szeroko pojęta muzyka jazzowa, improwizowana, która jest jej największą pasją i którą zajmuje się zawodowo.

Nisko Słonko – jedna z pieśni kurpiowskich pochodząca z EP-ki (bez udziału kwartetu Bonsai)

Ta płyta urzekła mnie od samego początku. Starannie przygotowane jazzowe instrumentacje, precyzyjnie dopracowane utwory. Pierwotny, prosty rytm ludowych pieśni został fenomenalnie rozbudowany przez jazzowe synkopacje. Całość wspaniale podkreślają liczne solo fortepianu, będące popisem improwizatorskim Ciesielskiego (W Kadzidlańskim Boru) jak i dowodem na urokliwe, pełne liryzmu prowadzenie melodii (Nisko Słonko, Leć Głosie Po Rosie). Zaangażowanie kwartetu smyczkowego, podkreślone w niektórych kompozycjach, sprawia, że stały się one bardzo wymowne – raz budują dramatyzm, innym razem podkreślają ludowy charakter pieśni (Ćerépétka). Alicja stosuje różnorodne sposoby śpiewu obecne zarówno w muzyce ludowej (głos otwarty, śpiew kolorowy – np. W Kadzidlańskim Boru) jak i w jazzowej (scat, wokalizy – np. Ćerépétka, U Jeziorecka). Na podkreślenie zasługuje charakterystyczna, czysta barwa głosu wokalistki, która z zaprezentowanym repertuarem znakomicie współgra.

Istotą pieśni jest jej wykonanie. Banalne, można by powiedzieć. Jednak, gdy przyjrzymy się bliżej muzyce tradycyjnej dostrzeżemy, że pojęcie „wykonania” w żadnym wypadku nie można przyrównać do typowej interpretacji. Na „wykonanie” składa się wiele czynników, takich jak osobowość, indywidualne warunki głosowe, kontekst. Wykonanie to artysta i jego świat. Do Śë Sajd jest tego najlepszym dowodem.


I haven’t presented you with any folk sounds for some time. I must admit that some time ago I gave up on this very interesting area in music in favor of current jazz releases of Polish musicians. However, when albums such as this one appear on the market, it’s high time to grow better! „Do Śë Sajd” – sounds intriguing, doesn’t it? It’s a title of the debut album of a Polish jazz vocalist Alicja Serowik who will be the topic of today’s entry.

Polish folk music, being an indication of the spiritual culture of rural communities, is one of the most beautiful testimonies of the diversity of ethnic group living historically in our country. This variety is visible among other in the repertoire, used instruments or regionally distinct dances. In our culture, there is a meaningful saying: „in every village the song is different”. The utilitarian character of the traditional music and its strict relation to everyday life are its special features. That’s why traditional songs constitute a great source of knowledge about the culture of different ethnic groups.

Today’s release touches upon the question of folk art, focusing on the works of one of the most interesting ethnic group – Kurpie – and Kurpie songs. The choice is non-accidental because Kurpie folklore have been inspiring the artist for many years, which is related to her origins.

Do Śë Sajd” consists of 11 tracks – 10 of them were taken from the legendary publication of Władysław Sierkowski’s „Puszcza kurpiowska w pieśni”. They tell about the life of ordinary people, their customs and traditions – getting familiar with their content will be easier with the help of a well-prepared booklet with the transcription of selected compositions. These songs are characterized by eloquent melancholy and lyricism, which often favours contemplation – however, the compositions presented here in jazz interpretations have not been deprived of their authentic, reliable features. Some of them are topics more widespread and already touched upon by different musicians and composers („Uwoż Mamo„, „Leć Głosie Po Rosie„, „Zaświeć Niesiądzu„). The eleventh song („Ćerépétka„) is a composition written by Michał Marek Ciesielski, a pianist, composer, and arranger. On this CD, Michał appears in a special role – most of the material on the album has been arranged by him – and his contribution rightly deserves a special recognition!

To work on this project the singer gathered quite a large group of musicians, mostly colleagues from the university. The recordings were attended by Michał Ciesielski (piano), Arek Czernysz (accordion), Krzysztof Słomkowski (double bass), Adam Gorlicki (drums) and a 4-member string quartet named Bonsai.

Alicja Serowik, the heroine of today’s review, is a graduate of the Music Academy in Gdańsk and the Stage School in Białystok. On her account, she has numerous collaborations with renowned jazz musicians, as well as awards at many competitions and vocal reviews. „Do Śë Sajd” is a special project for the soloist because it combines two worlds close to herself. On the one hand, it is the legacy of Kurpie which is a kind of return to her roots, on the other one – broadly understood jazz and improvised music, her greatest passion which she deals with professionally.

This album captivates from the first hearing with carefully prepared jazz arrangements, precisely polished songs. The original, simple rhythm of the folk songs has been phenomenally expanded by jazz syncopations. The whole is greatly emphasized by the numerous solos of the piano which are an improvisational show by Ciesielski („W Kadzidlańskim Boru”) as well as a charming, lyrically led melody („Nisko Słonko”, „Leć Głosie Po Rosie”). The engagement of the string quartet, highlighted in some compositions, makes them very eloquent – at times they build the dramatic atmosphere, at other times they emphasize the folk character of the song („Ćerépétka”). Alicja uses a variety of singing methods present both in folk music (open voice, colourful singing – e.g. „W Kadzilańskim Boru„) and in jazz (scat, vocalizations – e.g. „Ćerépétka”, „U Jeziorecka„). The characteristic, pure timbre of the vocalist’s voice deserves to be mentioned as well. With the repertoire presented here, it creates an excellent interplay.

The essence of the song is its performance. Cliché, one may say. However, when we approach traditional music, we will see that the notion of „performance” can’t be compared to a typical interpretation. The „performance” consists of many factors, such as personality and individual voice conditions of the performer and context. The performance is about an artist and their world. „Do Śë Sajd” proves it perfectly.

Category: Recenzje

Tags:

One comment

  1. Hi there it’s me, І am alsο visiting thіs web site daily,
    tһis websiye iѕ genuinely go᧐ԁ and the people are gwnuinely
    sharing pleasant tһoughts.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *